இன்றைய குழந்தைப் பருவம் முன்பெல்லாம் இருந்ததைப் போல இல்லை. முன்பு குழந்தைகள் தெருவில் விளையாடினார்கள், நண்பர்களுடன் சண்டை போட்டும் சமரசம் செய்தும் வளர்ந்தார்கள், மண்ணில் ஓடினார்கள், மரம் ஏறினார்கள், காயம் பட்டாலும் அனுபவம் கற்றார்கள். இன்று அந்த இடத்தை மொபைல் போன், டேப்லெட், சமூக ஊடகம், குறும்பட வீடியோக்கள் பிடித்துவிட்டன. குழந்தைகள் உலகத்தை நேரில் அனுபவிப்பதற்கு முன்பே, திரையின் வழியாக அனுபவிக்கத் தொடங்கிவிட்டார்கள்.
மனிதன் இயல்பாகவே சமூக உயிரினம். குழந்தையின் மூளை வளர்ச்சி புத்தகப் படிப்பால் மட்டும் வராது; முகம் பார்த்து பேசுதல், சிரித்தல், குழுவாக விளையாடுதல், தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்வது, காத்திருக்கக் கற்றுக்கொள்வது, மற்றவர்களின் உணர்ச்சியைப் புரிந்துகொள்வது போன்ற அனுபவங்களால் உருவாகிறது. ஆனால் நீண்ட நேர திரைப் பயன்பாடு இந்த இயற்கையான சமூக வளர்ச்சியை மெதுவாகக் குறைக்கிறது.
சிறுவர்கள் மற்றும் இளவயதினர் சமூக ஊடகங்களில் அதிக நேரம் செலவிடும்போது, அவர்களின் கவனம் சிதறுகிறது. ஒரு விஷயத்தில் நீண்ட நேரம் ஈடுபட்டு சிந்திக்கும் திறன் குறையலாம். குறும்பட வீடியோக்கள் உடனடி சுகத்தை தருகின்றன; ஆனால் பொறுமை, ஆழ்ந்த வாசிப்பு, அமைதியான சிந்தனை போன்ற திறன்களை பலவீனப்படுத்துகின்றன. குறிப்பாக puberty காலத்தில் மூளை வேகமாக மறுவடிவமைக்கப்படுகிறது. அப்போது குழந்தையின் தினசரி அனுபவங்கள் அதன் எதிர்கால பழக்கங்களையும் மனநிலையையும் தீர்மானிக்கின்றன.
இதற்கான தீர்வு தொழில்நுட்பத்தை முழுமையாக எதிர்ப்பது அல்ல. ஆனால் குழந்தைப் பருவத்தில் அதன் இடத்தை நியாயமாகக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும். சிறு குழந்தைகளுக்கு மொபைல் ‘அமைதிப்படுத்தும் கருவி’ ஆக இருக்கக் கூடாது. உணவு சாப்பிட, அழுகையை நிறுத்த, பயணம் செய்ய, தூங்க வைக்க—எல்லாவற்றுக்கும் திரை கொடுப்பது ஆபத்தான பழக்கமாக மாறும்.
பெற்றோர் முதலில் வீட்டில் விதிமுறைகள் அமைக்க வேண்டும். உணவு நேரம், படுக்கும் நேரம், குடும்ப உரையாடல் நேரம் ஆகியவை திரையற்ற நேரமாக இருக்க வேண்டும். குழந்தைக்கு தனிப்பட்ட ஸ்மார்ட்போன் கொடுப்பதை முடிந்தவரை தாமதிக்க வேண்டும். சமூக ஊடகத்தை இளவயதிற்கு முன் தவிர்ப்பது நல்லது. பள்ளிகளும் மொபைல் இல்லாத சூழலை உருவாக்க வேண்டும். அதற்கு பதிலாக விளையாட்டு, கலை, வாசிப்பு, குழு செயல்பாடுகள், இயற்கை அனுபவங்கள் அதிகரிக்க வேண்டும்.
குழந்தைக்கு மிகச் சிறந்த பரிசு விலையுயர்ந்த போன் அல்ல; பாதுகாப்பான சுதந்திரம், உண்மையான நட்பு, உடல் விளையாட்டு, பெற்றோரின் நேரம், பேசும் வாய்ப்பு, கேட்கும் காதுகள். திரை குழந்தையை அமைதியாக வைத்திருக்கலாம்; ஆனால் மனித உறவுகள்தான் குழந்தையை முழுமையாக வளர்க்கும். எனவே குழந்தைப் பருவத்தை திரைகளிடமிருந்து மீட்டு, குழந்தைகளுக்கே திருப்பித் தருவது இன்று பெற்றோர், ஆசிரியர், சமூகம் அனைவரின் பொறுப்பு.
மூலம்:
